ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

Σε αυτό το μάθημα ο σπουδαστής θα έχει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με σύγχρονα θεατρικά κείμενα που θα μελετηθούν μέσα από το πρίσμα της ψυχαναλυτικής διάθεσης  και του χτισίματος ενός ρόλου από τις ρίζες του. Στη ρίζα βρίσκεται η απαρχή όλου του σύμπαντος του εκάστοτε ρόλου. Έτσι, θα σκάψουμε τόσο βαθιά όσο χρειάζεται για να ξεριζώσουμε κάθε στοιχείο και να το κάνουμε δικό μας.

Μέσα από την έρευνα και την ενασχόληση μας με τα σπουδαία κλασικά θεατρικά έργα και τους μοναδικούς εκπροσώπους τους (Σαίξπηρ, Μολιέρο, Μαριβώ, Γκολντόνι, Τσέχωφ, Ίψεν, Μπρεχτ, Λόρκα, Ιονέσκο, Ουίλιαμς κ.α) θα επιχειρήσουμε ένα ταξίδι στο χρόνο. Με “όχημα” τους ήρωες και μέσα από το ύφος, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των ρόλων, θα προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε την ατμόσφαιρα και τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε εποχής και του κάθε συγγραφέα. Θα διεισδύσουμε σε όλες εκείνες τις διαχρονικές αναφορές και λεπτομέρειες, για να αναγνωρίσουμε επι της ουσίας, αυτά που αγγίζουν απολύτως το “παικτικό” μας (και όχι μόνο) “ΣΗΜΕΡΑ” !

Στην διαδικασία μιας κιν/μενης αφήγησης, έχουμε 4 βασικά στάδια. Μια μικρή αλυσίδα με 4 κρίκους  …Σενάριο, προεργασία, γύρισμα, μοντάζ – post …. Είναι λοιπόν σημαντικό και θα εμβαθύνουμε στην σχέση του ηθοποιού με τα διαφορετικά αυτά στάδια.  Πως προσεγγίζει ο ηθοποιός τους 4 αυτούς κρίκους ώστε να «βρει» και να «δει» τον χαρακτήρα για να ανθίσει η αλήθεια του ρόλου. Ακόμα είναι σημαντικό και θα «παίξουμε» με τις διαφορές της κινηματογραφικής και της θεατρικής ερμηνείας. Τις λεπτομέρειες, τις απαιτήσεις και τις ανάγκες τους.

Η εμπλοκή της παιδικής ηλικίας στο «θεατρικό γίγνεσθαι» υπήρξε καταρχήν θεματολογική (θέατρο για παιδιά)  ήταν αποτέλεσμα μιας προσαρμογής όλων των μεταβλητών του με την πάροδο του χρόνου. Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι η δραματοποίηση και η θεατρική πράξη είναι πολύ προσφιλείς ως και αναγκαίες στις πρώτες ηλικίες. Οπότε μόλις αντιληφθούμε το πόσο προωθεί το παιδικό θέατρο την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού και επομένως ποιο είναι το μέτρο της αναγκαιότητάς του στη διαμόρφωση του παιδικού χαρακτήρα, τότε θα κατανοήσουμε το πώς πρέπει να είναι ο κύριος άξονας της υποκριτικής μας προσέγγισης ώστε να πετύχουμε τον στόχο μας.

Το Αρχαίο Δράμα, η Τέχνη στην πιο αγνή μορφή της…

Ο σπουδαστής μυείται στα μυστικά μονοπάτια, ακολουθώντας τα βήματα των πρώτων Ελλήνων δημιουργών. 

Ο χορός γενικά είναι μια αμιγώς επικοινωνιακή τέχνη, με εφήμερη φύση, η οποία προϋποθέτει την τριαδική σχέση μεταξύ του δημιουργού που συνθέτει, του χορευτή και του κοινού (Gulraud, 1975). Οι παραδοσιακοί χοροί δε, εκτός του ότι μας μυούν στην παράδοση της εκάστοτε περιοχής που μελετάμε , αλλά διαθέτουν μία πολυρυθμία που επικουρεί στην ευκολότερη κατανόηση αρχαίων τραγωδιών και εν γένει των ρυθμικών κειμένων.

Αγωγή του λόγου καλείται η εφαρμοσμένη επιστήμη που ασχολείται με την απάλειψη των φωνητικών ατελειών , την θεραπεία των ελαττωμάτων του προφορικού λόγου και της φωνής με σκοπό την σωστή εκφορά και άρθρωση. Η μέθοδος βασίζεται σε ασκήσεις αναπνευστικής λειτουργίας για την εκγύμναση της φωνητικής συσκευής σε συνδυασμό με την σωματική εκγύμναση, απο όπου και αρχικά εκπορεύεται ο λόγος ,έως ότου αρθρωθεί.
Αυτό το μάθημα είναι η βάση πάνω στην οποία δομεί ο ηθοποιός για να ολοκληρώσει το οικοδόμημα της υποκριτικής τέχνης.

Δραματολογία

Πώς ένα θεατρικό έργο μπορεί να αποκαλυφθεί στα μάτια μας και μέσα μας; Πώς από έναν κώδικα λέξεων, διαλόγων, σκηνικών οδηγιών και από μια ελεύθερη, ιδεατή, ανακλαστική, ίσως και ελκυστικά αυθαίρετη, εμπειρία μαζί του, καθώς διατρέχουμε τις σελίδες ενός βιβλίου, θα διακρίνουμε το ανάγλυφό του, θα φωτίσουμε τις αθέατες διαστάσεις του; Πού κρύβεται η ποίηση; Ποια ίχνη ακολουθεί η αφήγηση; Πώς υφαίνεται ο ιστός του δράματος; Και πώς αποσυντίθεται; Με ποια υλικά ο δημιουργός συναρμολογεί τις ψηφίδες του μύθου και της πλοκής ή πώς αντικαθιστά όλα αυτά με ατμόσφαιρες, λεκτικά και ηχητικά τοπία, σωματικότητες και εικονικές παραστάσεις; Μορφές, χαρακτήρες, τύποι: ποια η καταγωγή τους, ποιο το μακρύ ταξίδι τους στον χρόνο, ποιος ο προορισμός τους, πώς επανασυστήνονται σε κάθε εποχή ή πώς διαθλώνται μέσα στους διαφορετικούς πολιτισμούς; Και τι γίνεται με τις λογοτεχνικές αξίες του κειμένου όταν ανάψουν τα φώτα της ράμπας; Χάνονται μέσα στη μαγεία της σκηνής,  ζουν, μεταστοιχειώνονται; Ποιο είναι το αδιόρατο εκείνο όριο της λογοτεχνικής αυταξίας ενός έργου με την παραστασιμότητά του; 

Ιστορία Θεάτρου

Παρακολουθούμε το πανόραμα του θεατρικού φαινομένου από τις βαθιά ανθρωπολογικές ρίζες του μέχρι σήμερα, την εποχή της τεχνολογικής έξαρσης και της εικονικής πραγματικότητας. Όχι όμως ως μνημειακή σταχυολόγηση περιπτώσεων μέσα στον ρου της Ιστορίας, αλλά με την επίγνωση ότι στο θέατρο κάθε ιστορική κατάκτηση αναγεννάται. Κάθε βήμα που έχει γίνει στο παρελθόν επιστρέφει εξακολουθητικά, επαναπροσδιορίζεται, μεταμορφώνεται, ανοίγεται σε άλλες προοπτικές. Η Ιστορία του Θεάτρου δεν είναι διαδικασία στατική, ακολουθία γραμμική ή μια ανάγκη για περιγραφική ανασύσταση γεγονότων και πραγμάτων. Είναι εγκάρσια πορεία προς τη διερεύνηση της διαχρονικής ανάγκης του απανταχού της γης ανθρώπου να αποκτήσει, μέσω της αναπαράστασης, επίγνωση του κόσμου γύρω του,  της ανάγκης του να τον εξερευνήσει, να συμφιλιωθεί μαζί του ή να τον αλλάξει. Είναι ένα συνεχές κλείσιμο κύκλων που, όταν οι άκρες της γραμμής σμίγουν, πλαισιώνουν κάτι νέο που, και αυτό με τη σειρά του, έρχεται να εγκαινιάσει έναν ακόμα κύκλο. Αυτά, ακριβώς, τα σημεία συνάντησης του χθες με το σήμερα ζητάμε να ανακαλύψουμε με οδηγό τη γνώση και τον συνθετικό συλλογισμό.

Κι ενώ διατρέχουμε τους μεγάλους σταθμούς του Παγκόσμιου Θεάτρου, ανοίγουμε πολλαπλά επάλληλα παράθυρα στα θεωρητικά εργαλεία της θεατρικής τέχνης. Θεατρικά είδη, καλλιτεχνικά ρεύματα, μεγάλες τομές και μανιφέστα, όλα ιδωμένα μέσα από τους τρόπους που εφαρμόστηκαν σε διαφορετικές, κάθε φορά, χρονικές, γεωγραφικές ή πολιτισμικές συντεταγμένες, προσλαμβάνοντας νέες προεκτάσεις: ένα ζωντανό τεκμήριο της ακατάπαυστα αναδημιουργικής  δύναμης του Θεάτρου.

Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας

Μαζί με την Ιστορία του Θεάτρου στρέφουμε το βλέμμα μας και ατενίζουμε τον ορίζοντα του δικού μας λογοτεχνικού θησαυρού. Εδραιώνουμε τη σχέση μας με τις παρακαταθήκες μας και  την πολιτισμική μας ταυτότητα, κατοχυρώνουμε ένα σημείο θεώρησης του κόσμου, χτίζουμε γέφυρες, νιώθουμε δυνατοί να κατανοήσουμε, να γνωρίσουμε και να μοιραστούμε. Εκκινώντας από το Βυζάντιο, το δημοτικό μας τραγούδι, τα πριν την Επανάσταση, την Επτανησιακή Σχολή, τον Σολωμό και τον Κάλβο, φτάνουμε στους ρομαντικούς, στη γενιά του 1880 και μελετούμε το γλωσσικό ζήτημα. Ανοίγοντας τον βηματισμό μας εισερχόμαστε στους μεγάλους ποιητές (Παλαμά, Καβάφη, Σικελιανό) και στη Γενιά του Τριάντα, προτού καταλήξουμε στις μεγάλες μορφές της πεζογραφίας και στους εμβληματικούς ποιητές της μεταπολεμικής περιόδου. Κι εδώ το θέατρο καταλαμβάνει μια ξεχωριστή θέση, καθώς μελετάται ως οργανικό μέρος μιας καλλιτεχνικής παραγωγής, ενταγμένο μέσα στις αισθητικές αναζητήσεις των καιρών και σε αναφορά με τα υπόλοιπα είδη γραφής.